Część 7 - "Układ"

Po niedługim czasie dziewczyna piła zaparzone zioła. Miały gorzki i w gruncie rzeczy nieprzyjemny smak, ale znośny i doskonale gaszący pragnienie. Oliver wciąż strugał drewnianą jaskółkę.

- Dokąd właściwie się wybierasz? - zapytał, zerkając na skuloną na podłodze Gertrude. Ona rzuciła mu podejrzliwe spojrzenie.

- Jeszcze czego? - fuknęła.

- Masz wobec mnie dług. Zapomniałaś już kto zabił tą bestię? - uśmiechnął się triumfalnie.

- Sama dałabym sobie radę.

- Oczywiście.

- Wątpisz w to?!

- Ja tylko przypominam, że gdy moje strzały przebijały cielsko tego stwora to ty mdlałaś.

- Coś ci się przyśniło! - dziewczyna miała bardzo poważny wyraz twarzy i zmarszczone brwi.

- Musisz mi odpowiedzieć, jeśli chcesz odzyskać sztylet. - Oliver wstawszy, podszedł do dziewczyny i usadowił się tuż przed nią, krzyżując nogi. Gertude cofnęła się nieco.

- Idę do babci...

- Kłamiesz.

- Nie.

- Wiem, że tak. Jesteś za stara na to, by mieć babcię.

- Tak ci się wydaje?

- Tak.

- To jak sądzisz ile lat ma moja babcia?

- Nie ma w ogóle, ponieważ nie idziesz do babci.

Twarz Gertrude wyrażała lekkie zmieszanie. Ja? Czerwony Kapturek, najsławniejszy złodziej Linnvaros, nie potrafię skłamać?

- No dobrze... - zgodziła się. - Powiem dokąd idę, jeśli ty też odpowiesz na moje pytanie.

- Proszę pytaj. - powiedział bez wahania Oliver.

- Co jest w słoiczku przykrytym chusteczką? - głową wskazała położenie naczynia.

- Ruszałaś moje rzeczy? - mężczyzna gwałtownie stracił pewność. Ironiczny uśmiech zniknął z jego twarzy, za to pojawił się u Gertrude.

- Wiedziałam, że to coś niezwykłego! Co to?

- Zapomnij, kobieto! - odparł Oliver, wstając i szybko chowając wszystkie naczynia do szafki. Dziewczyna przyjrzała się jego raptownym poczynaniom. Teraz przewaga była po jej stronie. Uśmiechała się, jeden kącik ust unosząc wyżej.

- Więc co jest w tym słoiku?

Oliver wziął głęboki wdech, tak jakby chciał się opanować. Znów zrobił się pewny siebie.

- Magiczna mikstura... - oświadczył.

- Co? - Gertrude otworzyła oczy szeroko ze zdziwienia.

- Dostałem go od pewnej staruszki rok temu. Sprawia, że moje strzały mają większy zasięg i moc. - wyjaśnił. W odpowiedzi usłyszał kaszel krztuszącej się  dziewczyny.

- To... - spróbowała coś powiedzieć. Miała nadzieję, że Oliver zaprowadzi ją do czarownicy.

- Hej! Teraz twoja kolej. - upomniał się mężczyzna.

- Pomożesz mi.

- Już to zrobiłem.

- Wiem, ale ja chcę, żebyś poszedł ze mną.

- Że co proszę?!

- Posłuchaj, dostałeś to coś od staruszki... - zaczęła, podnosząc się z miejsca i podchodząc do Olivera. - Do tej staruszki... czarownicy się wybieram. Potrzebuję kogoś, kto wie gdzie ona mieszka. I ty jesteś tym kimś.

- Stoi! - zgodził się z uśmiechem. - Proszę... - wyciągnął w stronę Gertrudę dłoń, trzymającą sztylet. Kobieta natychmiast go odebrała.

- Świetnie. Jak tylko wyschnie moje ubranie, ruszamy.

- Mogę dać ci swój płaszcz.

Gertrude zmierzyła mężczyznę lodowatym wzrokiem.

- Nigdy. - zaprzeczyła. - Idę w swoim czerwonym płaszczu.

- Jak sobie chcesz...

Znów usiedli na swoich miejscach. Ona skuliła się na podłodze, on na krześle pod ścianą, tym razem jednak nie strugając żadnego drewienka.

- Czym się tu zajmujesz, Oliverze? - zapytała ciepło Gertrude.

- Jestem leśniczym. Pilnuję porządku w tym lesie... Dlatego mieszkam tutaj. A ty kim jesteś?

Zawahała się chwilę.

- Kobietą. - odparła mimowolnie. Oliver zaśmiał się pobłażliwie.

- To widzę, Gertrudo.

- Więc po co pytasz? - dziewczyna zachowała taki wyraz twarzy, jakby jej odpowiedź nie była ani trochę dziwna i niespodziewana.

- Miałem na myśli to samo, co ty. Czym się zajmujesz?

- Różnymi rzeczami.

- A konkretniej?

- Niczym ciekawym.

- No dobrze. Nie mów. - Oliver był rozbawiony oporem dziewczyny. - Ale, co by to nie było, nie umiesz radzić sobie w stresowych sytuacjach. Takich, jak tamta w lesie.

- Przesadziłeś! - oburzyła się Gertrude. Doskonale przecież radziła sobie podczas wszystkich włamań, kiedy musiała walczyć ze strażnikami i wymykać się po cichu. W jej oczach zapłonęły iskierki. - Sugerujesz, że jesteś ode mnie lepszy w walce?

- Nie sugeruję. Wiem.

- Pożałujesz tego... - szepnęła, gniewnie podnosząc się z ziemi i rzucając na mężczyznę. Wyciągnęła sztylet i uderzyła. Oliver zrobił unik, więc ostrze przebiło tylko obicie krzesła. Zaśmiał się, samemu wyciągając podobną broń. Jego ruchy były błyskawiczne. Podobnie jak ruchy dziewczyny. Rozbrzmiał szczęk uderzającej się o siebie stali. Gertrude chwyciła jedną ręką jego nadgarstek, drugą próbując ugodzić go w brzuch. Przewróciła się przez kopnięcie Olivera, upuszczając sztylet.

- Chcesz się poddać? - zapytał drwiąco Oliver.

- Nigdy w życiu!

Bójka sprowadziła się do zwykłych przepychanek. Oliver przycisnął dziewczynę do drzwi chatki. Ona chcąc wytrącić go z równowagi nacisnęła łokciem klamkę. Oboje wypadli na zewnątrz, robiąc wielki plusk, wypadłszy na mokrą ziemię. Znowu byli mokrzy i brudni od błota. Przeturlali się po trawie. Deszcz wciąż padał.

- Skończ się opierać! - nakazał mężczyzna i jeszcze raz się przetoczył. Przytrzymał jej nadgarstki przy ziemi, leżąc jej na brzuchu.

Bójka ustała. Oboje leżeli bez ruchu, oddychając ciężko i głęboko.

- Złaź... - szepnęła Gertrude, nie odrywając wzroku od oczu Olivera. On odetchnął, spuszczając głowę i przewracając się na plecy. Deszcz padał obojgu na twarz.

- Muszę przyznać... - zaczął mężczyzna. - Nie jesteś najgorsza... - odwrócił głowę w jej stronę. Nie odezwała się ani słowem. Po prostu wstała i podchodząc do mężczyzny, pomogła mu wstać.

- Kim ty jesteś? - zapytał. Dziewczyna roześmiała się serdecznie.

- Złodziejem!

Trudno opisać twarz Olivera w tamtej chwili. Był na poły zdziwiony, na poły zafascynowany. Przyglądał się delikatnej istotce, jaką była Gertrude.

- Co się gapisz? - rzuciła kobieta. - Znowu musimy się suszyć.

Wrócili do chatki. Każde było pod wrażeniem tego drugiego

- Wyruszymy jutro.

- Wedle naszego układu.